Podcast: Connection Regenerator Íslensk hljóðrit

Tanja:

Velkomin í Totelly hlaðvarpið, ég er Tanja Wohlrab, forstjóri og meðstofnandi Totelly og gestgjafi ykkar fyrir þetta hlaðvarp. Totelly er félagslegt fyrirtæki sem einbeitir sér að þremur grunnstoðum í allri sinni starfsemi og vörum sínum. Þessar þrjár stoðir eru sjálfstenging, tenging við aðra og tenging við náttúruna. Við erum staðsett í Garðabæ á Íslandi. Totelly er einn af samstarfsaðilum Connection Regenerator verkefnisins sem er styrkt af Erasmus+. Svipað hlaðvarp var tekið upp í Iași í síðustu viku í Rúmeníu með samstarfsaðilum okkar, Mai Bine. Tilgangur verkefnisins er bæði að búa til staðbundna leiðbeinendur sem bjóða oft upp á samfélagsviðburði sem kallast Tilboðs- og þarfamarkaðir sem og að bjóða upp á efni um ýmsa þætti lífsins með endurnýjandi lífsstíl að leiðarljósi.

Þessu hlaðvarpi er ætlað að vera kynslóðaumræða um lífið eins og við sjáum það í dag með fyrirspurn um endurnýjandi lífsstíl í gegnum miðlun visku gesta okkar.

Áður en við förum í umræður skulum við gefa hlustendum okkar tækifæri til að kynnast gestum okkar betur.

Verið velkomnar. Gætið þið vinsamlega deilt einhverju um sjálfar ykkur með hlustendum okkar? Hvaðan eruð þið? Hvað gerið þið eða hverju hafið þið mesta ástríðu fyrir á þessum tíma lífs ykkar?

Svenja: Ég heiti Svenja, ég er frá Þýskalandi. Ég mun brátt útskrifast úr master námi sem ég tók hér á Íslandi í fræðum um náttúrulegar auðlindir umhverfisins. Síðastliðið ár hef ég verið að vinna í ritgerðinni minni sem fjallar um umhverfiskvíða og íhugular venjur svo ég tók viðtal við marga um umhverfiskvíða þeirra og þeirra íhugulu venjur, eins og jóga-hugleiðslu. Ég tók líka viðtöl við nokkra aðgerðasinna og reyndi að komast að því hvort iðkun þeirra gæti hjálpað bæði með að vera virkari einstaklingur í baráttunni gegn vistfræðilegra neyðarástanda og að líða betur og að horfa á heilsu með geðheilsuviðhorfi. Ég vinn núna líka á veitingastað en ég er að skipuleggja heilt sumar þar sem ég og kærastinn minn förum frá Íslandi og ætlum svo að ferðast meira um Evrópu og er ekki alveg búin að ákveða hvað við ætlum nákvæmlega að gera, en ég er spennt fyrir því að gera eitthvað í kringum þetta efni sem snertir samfélagsleg tengsl. Kannski sinnum við einhverri kennslu, heimsækjum hugleiðslusetur eða eitthvað annað sem tengist þessu.

Tanja: Dásamlegt, takk fyrir. Sigurborg, gætirðu deilt einhverju með hlustendum okkar um sjálfa þig, þitt fag, hvað skilgreinir þig? Hverju hefur þú brennandi áhuga á og hvað hefur

leiðbeint þér í lífi þínu hingað til? Fullt af spurningum þar.

Sigurborg: Þær eru stórar, já. Ég er fædd og uppalin í litlu þorpi á Íslandi: Stykkishólmi, og bý núna í þorpinu við hliðina á því. Svo ég bý í heimabyggð þar sem ég á í raun rætur að rekja. Það hefur tekið mig mestan hluta ævinnar að reyna að ákveða hvað ég vil verða þegar ég verð stór. Og allt frá því að fara í verslunarskóla yfir í nám í félagsfræði og félagsráðgjöf til að stunda meistaragráðu í áætlanagerð og þróun innan túrisma, starfa á hótelum og að vera hótelstjórnandi. En svo vaknaði andleg þörf mín fyrir alvöru og ég lærði að vera jógakennari, jógaþerapisti og að kenna fimm takta, sem er dans sem sameinar í raun líkama og anda og huga og hjarta. Lífið leiddi mig á þá braut að vinna með hluti sem krefjast þátttöku almenningsins. Svo í svona 24 ár hefur það verið hornsteinninn í starfi mínu. Og það spratt úr ástríðu, þar sem ástríða mín leiddi mig til að stýra verkefni á Austurlandi þar sem ég bjó á þeim tíma. Umhverfisverkefni sem snerist í raun um að fá heimamenn í lið með sér. Ég vissi ekki hvenær við fórum að gera það en þannig þróaðist það og mér fannst ég þurfa öðruvísi vinnubrögð og samræður á milli yfirvalda og heimamanna.

Ég fór og hef verið að læra slíkar aðferðir og nota þær og get til dæmis nefnt verkefnið sem mér er efst í huga. Ég hef staðið fyrir tveggja daga samfélagsfundum eða samfélagsþingum eins og við köllum þau í bágstöddum samfélögum á Íslandi. Það eru í raun litlu samfélögin sem vita ekki hvort þau munu lifa af eða lognast út af að fullu. Og það snýst um að styrkja heimamenn og þar erum við með opin rými. Þannig að við vitum ekki fyrirfram hvað fólk ákveður að það vilji tala um. Og ég hef séð valdeflinguna í þessu. Ég bara elska það í tætlur og núna, þar sem ég er orðin 65 ára, er ég komin á þann punkt á ferli mínum, ef svo má að orði komast, þar sem ég er að miðla þekkingu, þá er ég bara að halda námskeið og miðla þekkingu með öllum aðferðum sem ég get. Bara til að koma þessu áfram til næstu kynslóðar, hverju sem gæti verið gagnlegt úr allri þeirri þekkingu sem ég hef aflað mér. Og ég hef líka kennt jóga og fimm takta dans og bara til að draga þetta allt saman eftir að hafa stundað jógakennaranám. Þá hugsaði ég bara: „Þetta er svo gott, allt er bara svo gott og fallegt hérna, get ég ekki bara verið hérna, verið í þessum hluta lífs míns það sem eftir er? En ég fann bara mjög sterka tilfinningu um að ég þyrfti að ganga í báðum heimunum, ef það má orða það þannig, þeim andlega og þeim efnislega, ég þarf að vera með annan fótinn í sinn hvorum heiminum. Svo það hefur verið mitt ferðalag, stundum líka barátta, og hún hefur haldið mér gangandi.

Tanja: Þakka ykkur báðum fyrir. Það var mjög fallegt að heyra sögurnar ykkar. Ég heyri að Svenja er að ljúka hluta af lífi sínu og að flytja á ókortlagðar slóðir og Sigurborg er að miðla eitthvað af visku sinni út í heiminn. Svo ég elska þetta, báða hlutina á sama tíma, svo þakka ykkur fyrir það.

Svo nú ætlum við að fara yfir í áhugaverðan en fjörugan kafla. Svo, á viðburðum okkar hjá Totelly sáum við hvað það er fallegt að sjá fólk læra hvort af öðru,

sérstaklega þegar við komum frá mismunandi kynslóðum. Í þessum hluta ætla ég að bjóða ykkur að skiptast á hlutverkum þar sem hvor og ein ykkar er hlaðvarpsgestgjafi og hin er gesturinn. Ég hvet þig til að hugsa um eitthvað sem þú vilt læra af hinni eða skilja betur, svo Sigurborg, viltu byrja sem hlaðvarpsstjóri? Sigurborg er gestgjafi og Svenja er gestur.

Sigurborg: Já, ég er forvitin, eins og fyrir þig persónulega og hugsanlega fólk á þínum aldri, hvernig líður þér um, ég velti því fyrir mér hvort þinni kynslóð finnist hún stundum yfirbuguð sökum þess hvert heimurinn er að stefna eða hvers konar þrautir þú hefur í lífi þínu, þessari ævi á þessari plánetu.

Svenja: Já, það er áhugaverð spurning. Ég persónulega, upplifi mikið af yfirbugun. Ég hef líka séð mikið af yfirbugun hjá fólkinu sem ég tók viðtal við fyrir ritgerðina mína, sem var aðallega fólk úr minni kynslóð. Ég gerði það ekki viljandi, það fór bara þannig. Og ég hef líka lesið mikið um þetta. Ég held að fyrir mig birtist þetta ekki endilega í erfiðleikum en er frekar spurning um tíma. Eins og hvað tekur allan minn tíma. Það er svolítið þýðingarmikið vegna þess að mér finnst mjög skrítið að hafa lokið þessari tveggja ára gráðu og að læra svo allt um fjölmargar umhverfishættur og uppruna þeirra og hvernig kapítalismi er svo stór þáttur sem knýr umhverfiseyðingu. Og að sjá svo fyrir mér að fara út í hvers kyns atvinnugeira, það virðist bara hálfskrítið núna. Ég meina augljóslega er ég líka að vinna núna þannig að ég er hluti af þessu kerfi og á þessum tíma lífs míns finnst mér svolítið skrítið að sjá fyrir mér að fara kannski í skrifstofuvinnu eða eitthvað eins og að vinna frá 9 til 5 og þurfa að græða pening og keyra bíl til að gera það, og jafnvel til að geta fylgt dagskránni minni. Svo ég held að það sé nokkuð yfirþyrmandi þáttur fyrir mig. Ég held að það sé líka eitthvað sem er nú þegar að breytast og mun breytast meira.

Sigurborg: Geturðu sagt meira um það þegar þú segir að þér finnist það vera að breytast og muni breytast meira. Ég er forvitin.

Svenja: Ég meina, mér finnst að minnsta kosti í mörgum löndum að við sjáum meira um styttingu vinnutíma eins og þú veist, 4 daga vinnuviku og slíkt er að færast í aukana, held ég og ég held að kynslóðin mín eigi kannski nýtt, öðruvísi samband við vinnu þar sem henni finnst við ekki vera kynslóðin sem byggði upp lönd eftir stríð eða hélt löndum gangandi í gegnum stríð eða eitthvað slíkt. Við höfum alltaf búið í tiltölulega stöðugu og öruggu umhverfi þar sem vinnan er eins konar viðhaldskerfi sem við höfum búið til og ekki nauðsynlegur hlutur sem við þurfum að gera, ef það meikar sens. Sem, þegar litið er á hvernig heimurinn er að virka, gæti líka breyst aftur, fljótlega. En mér finnst við í raun vera að sjá þróun á öðruvísi samspili á milli vinnu og einkalífs, ef það meikar sens, og ég held að mögulega hugsi kannski ekki margir um þetta. En ég held að mörgum líði eins og mér, eins og þeir læri allt um þessar umhverfiskrísur og loftslagsbreytingar og svo framvegis og þá er bara mjög skrítið að læra þetta og halda svo áfram alveg eins og áður fyrr. Svo mér finnst eins og það þurfi að verða einhver hugarfarsbreyting.

Sigurborg: Það finnst mér mjög áhugavert vegna þess að ég heyri fólk úr minni kynslóð segja hluti, eins og að ungt fólk sé ekki eins ábyrgt í starfi. Þau hugsa ekki eins og við og sérstaklega með kynslóð foreldra minna, þá varstu skilgreindur út frá vinnu þinni og það besta sem þú gast áorkað var að einhver myndi segja að þú værir duglegur og vinnusamur. Og það er áhugavert, ég hef ekki hugsað um þetta eins og þú segir, sumir gætu verið meðvitaðir um þetta og aðrir ekki en ég hef í raun ekki hugsað um það áður sem eitthvað sem í raun er næstum eins og að vinna gegn lögmálum kapítalismans. Já eitthvað þarf að breytast og það er líklega ein áhugaverð breyting sem gæti farið að ganga í garð, vonandi.

Svenja: Mér finnst áhugavert að hugsa um þennan kynslóðaþátt í þessu, sérstaklega þegar þú ræðir það að skipta yfir í endurnýjanlega orku, til dæmis. Kannski foreldrar mínir eða afar og ömmur, þau unnu líklega í einhvers konar jarðefnaeldsneytisorkugeira og byggðu upp Þýskaland og byggðu upp auðinn þar. Svo núna vill okkar kynslóð bara hverfa frá þessu og hafa öðruvísi samband við vinnuna. Það er líklega mjög persónulegt fyrir marga og gæti virkað næstum því eins og árás og vanþakklæti fyrir vinnuna sem þau hafa ynnt af hendi. Svo ég held að það sé mikilvægt að hafa það í huga og eiga samskipti um það og tala um þetta.

Sigurborg: Svo ein ályktun sem ég get dregið af því sem þú hefur sagt er sú að mín kynslóð, í stað þess að dæma bara ungt fólk fyrir að vera ekki nógu duglegt, þá ættum við bara að spyrja: hver eru gildin þín, hvað skiptir þig máli og setja okkur hreinlega í ykkar spor. Og það sem þú ert að segja um að byggja upp lönd eftir stríð og svoleiðis, það var þrautin sem lá fyrir á þeim tíma en nú liggja allt aðrar þrautir fyrir okkur.

Tanja: Þakka þér fyrir að deila þessu. Svo nú er stjórnunarhatturinn á þínu höfði, Svenja.

Svenja: Ég er svolítið forvitin vegna þess að þú nefndir tvo heima sem þú býrð í, andlega heiminn og efnisheiminn. Geturðu kannski útskýrt aðeins hvenær þú færð sterka tilfinningu fyrir því hvaða heim er þörf á á hverri stundu og hvernig sinnir þú samspilinu á milli þessara heima og vinnur frá þeim báðum?

Sigurborg: Það er góð spurning. Mér verður hugsað um konu sem hefur verið einn af andlegum kennurum mínum í mínu ferðalagi: Gloria Karpinsky, sem segir: „Að vera í þessum heimi en vera ekki hluti af honum.“

Svo ef við erum skilgreind af efnisheiminum, þá erum við eins konar fórnarlömb þess en getum ekki haft það gott. Hún er í raun að segja að við verðum að vera þar, við neyðumst til þess, það er ferðalag okkar á þessari ævi á þessari Jörð. En ég áttaði mig á því að dæmið sem ég tók frá því þegar ég lærði að vera jógakennari er að ég get ekki þrifist ef ég sinni ekki andlegum atferlum og hef ekki andlega meðvitund, og það á líka við um vinnu mína sem snýr að þátttöku almennings. Ég held fund, og það er að nota andlega brunninn minn ef svo má segja. En ég er ekki að fjalla um það. Ég er ekki að tala um það, ég kom stundum með tjáningasprota til að ljúka fundi og stundum er fólk sem bara flýr herbergið vegna þess að það vill ekki taka þátt í því. En að geta einhvern veginn fléttað þessu saman án þess að það verði ógnandi fyrir þá sem eiga í hlut og fyrir mig persónulega. Ég hef átt í erfiðleikum með viðhorf mitt til peninga og frænka mín; systir ömmu minnar átti það til að segja að peningar væru mjög góður þjónn en slæmur yfirmaður. Svo já ég er stödd í þessum efnisheimi. Ég þarf að gera allt sem þarf til að viðhalda minni tilveru. Mig vantar peninga til að eiga húsaskjól og mat og til að geta ferðast til útlanda og farið á dansvinnustofu eða hvað það nú er. En þessir tveir þræðir þessa lífs fléttast saman og það er eins og við segjum, eins og að innan, svo að utan (e. as within so without). Þannig að uppsprettan kemur innan frá og mér finnst í raun og veru að ef við ætlum ekki að verða fórnarlömb kaldlynds kapítalisma eins og við erum kannski núna, þá þurfum við að nýta okkur þann hluta af því hver við erum. Við þurfum að átta okkur á því hver við erum sem andlegar verur ef við ætlum að ná einhverjum breytingum. Og það finnst mér mjög mikilvægt en hvernig það getur verið fyrir suma er mismunandi og við verðum hvert að finna okkar leið. Og það er ekkert rétt eða rangt í þessu en fyrir mig felst það ekki bara í því að draga mig í hlé og æfa jóga og dans og hugleiðslu. Ég þarf einhvern veginn að brúa bilið þar á milli. Það getur verið krefjandi frá báðum hliðunum. Svo það er það sem kemur upp í hugann við þessa spurningu.

Svenja: Takk fyrir að deila. Það meikar svo mikið sens fyrir mér hvernig þú ert að orða það vegna þess að andlegheit eru líka í efnisheiminum. Það er það sem sameinar okkur öll, eins og allir eru jarðbundnir með því að draga djúpt andann og finna fyrir jörðinni undir fótunum. Sama hvort þeir búa í kapítalisma eða hvort þeir eru munkar sem búa einhvers staðar fjarri samfélögum. Þakka þér fyrir.

Tanja: Dásamlegt. Mér fannst mjög gaman að heyra frá báðum stjórnunarhöttunum okkar. Ykkur er velkomið að vera framtíðarhlaðvarpsgestgjafar. Mér finnst þið báðar mjög vel að ykkur í samtali okkar svo þakka ykkur fyrir það.

Svo við ætlum að halda áfram í næsta hluta hlaðvarpsins og þetta er þar sem við, innan verkefnisins, skrifuðum ýmsar greinar og bjuggum til myndbönd um ýmis viðfangsefni með sjónarhorfi endurnýjandi lífsstíls. Og núna ætlum við að fara í gegnum þau átta viðfangsefni sem við ræddum í greinum okkar og fá aðeins sjónarhorn frá ykkur um hvernig þið mynduð nálgast þau.

Fyrsta viðfangsefnið er sjálfsumhyggja og mér finnst þetta tengjast mjög vel samtalinu sem þið áttuð um að tengjast sjáfum þér til að geta breytt heiminum, svo umhyggja hefur ekki bara áhrif á persónulega líðan okkar heldur einnig samskipti okkar við aðra og tengsl okkar við náttúruna. Svenja, hvernig samvefjast sjálfsumönnun og vellíðan í lífi þínu?

Svenja: Mér fannst áhugavert að þú, Sigurborg, minntist á „eftir-jógakennaranáms-alsæluna“ áðan, af því að mér finnst eins og eitt sem felur í sér raunverulega sjálfumönnun fyrir mig er að æfa jóga. Og þegar ég er búin eftir jógaæfingu finnst mér ég vera í besta mögulega ástandi til að taka allar ákvarðanir, ef það meikar sens. Mér finnst að eftir að æfa jóga mun ég alltaf velja holla máltíð fyrir sjálfa mig, þannig að ég sýni mér meiri sjálfsumönnun. Ég myndi alltaf, ef ég fer út í göngutúr á eftir æfingu og sé rusl á jörðinni, þá myndi ég tína það upp, og þess vegna held ég að sjálfsumönnun hafi allt með umhverfisvelferð að gera vegna þess að hún gerir þér kleift að komast í þetta ástand þar sem þú ert róleg og afslöppuð og líka meðvituð um hvað er að gerast í kringum þig. Þannig að ég held að það leiði þig sjálfkrafa til þess að hugsa meira um það sem er í kringum þig og það hjálpar þér líka að tengjast sjálfri þér betur og það, held ég að leiði til þess að þú sért meira tengd því sem er í kringum þig. Og ef þú áttar þig á því að þú sért fullkomlega tengd og háð því sem er í kringum þig, þá þykir þér meira vænt um það og vilt annast það.

Tanja: Ég kann að meta það að ég fann virkilega fyrir styrkleika þess, að þegar þú hugsar vel um sjálfa þig, öðlastu náttúrulega samkennd til að vilja sjá um aðra. Sigurborg, hvernig myndir þú ímynda þér eða hvernig myndir þú lýsa vel lifðu lífi sem felur í sér bæði sjálfsumhyggju og virðingu fyrir náttúrunni?

Sigurborg: Það er nýlega, frekar nýlega, sem það sló mig að mesta ábyrgð mín er gagnvart sjálfri mér, í þeim skilningi hvernig ég lifi lífi mínu og hvernig ég hugsa um sjálfa mig. Það er vegna þess að ég gekk kannski aðeins of langt í að reyna að bjarga heiminum, og í því að geta fundið jafnvægið í sjálfumönnun og vinna í að fylgja ástríðu þinni og reyna að gera eitthvað gott í þessum heimi. Það getur verið snúið. Svo ég hef í nokkuð langan tíma gengið aðeins of langt með að miðla orkunni minni út á við. Og ég gekk í gegnum það að vera með krabbamein fyrir 6 árum. Ég fékk kulnun í kjölfarið. Og núna, 6 árum seinna er ég bara loksins að fatta það, að ég þarf fyrst og fremst að hugsa um sjálfan mig. Og það tengist líka þörfinni fyrir viðurkenningu en stór, mjög mikilvæg leið fyrir mig til að sjá um sjálfa mig er, já, að vera í náttúrunni. Ég eyði minni tíma í náttúrunni en ég myndi vilja. Og sem ég veit að væri gott fyrir mig. En að búa í litlu þorpi og bara að meðtaka fjöllin þegar ég opna dyrnar á morgnana. Og svo var alveg sérstakt andartak fyrir mig þegar ég fór fyrst í sund í köldum sjó á Íslandi og það var eins og að sameinast náttúrunni alveg. Það var bara eins og að vera á kafi í náttúrunni og það voru engin skil á milli mín og hennar. Og það eru auðvitað í raun ekki nein skil en einhvern veginn föttuðu frumurnar í líkama mínum það og svo var kannski selur þarna og það voru fuglar og það er orka í öldunum og það er komið svolítið langt síðan ég fór í sjósund og ég finn hvað ég sakna þess innilega.

Svo ég veit ekki hvort þetta komi heim og saman en ég held að það auðveldi okkur fyrir ef það er hugarfarið okkar eða ef þetta er sá sem við erum, að gleyma okkur í því að gera frekar en bara að vera. Og ég er að átta mig á því að ég er sífellt að vitna í allar þessar vitru konur í lífi mínu en kær vinkona, mikill sögumaður, sagði: „Við getum ekki bara alltaf andað út, við verðum líka að anda inn.“ Og að anda að okkur er mismunandi eftir því hvar við erum, eins og að vera í náttúrunni og finna lyktina af trjánum og loftinu og jörðinni, það veitir öðruvísi næringu en að vera í lokuðu herbergi. Svo já, það er allt ein heild.

Tanja: Dásamlegt, takk kærlega fyrir. Ég tengi við þá tilfinningu að reyna of mikið á sig, að vera knúin áfram af kærleika og muna svo eftir því að taka sér þessar stundir sjálfsígrundunar og eiga sér augnablik í náttúrunni. Ég held að þegar maður er knúinn áfram af ástríðu sinni getur það stundum rænt of miklu af tíma manns fyrir sjálfan sig.

Við ætlum að fara yfir í annað viðfangsefnið: mat. Samband okkar við mat er nátengt sambandi okkar við samfélög okkar og heimili. Sigurborg, gætirðu deilt því hvernig samband þitt við mat og úrgang hefur breyst í gegnum árin? Hugsanlega býrðu yfir nokkrum ráðum sem þú gætir viljað deila, um það hvernig þú tekur á þessu sviði í lífi þínu?

Sigurborg: Ég hef átt í erfiðu sambandi við mat. Ég hef glímt við matarfíkn og ég hef fundið leiðir til að finna jafnvægi í því en það kemur ekki af sjálfu sér og ég hugsa stundum: „vá það er í rauninni til fólk sem borðar og nýtur matar síns og hættir þegar það er mett og borðar þegar það er svangt og það undirbýr matinn sinn og passar upp á að það eigi þann mat til sem það þarf í ísskápnum sínum og þannig.“ Svo ég veit að í draumaheimi mínum myndi ég rækta mitt eigið grænmeti og ég gerði svolítið af því það í smá tíma en svo varð ég bara að sætta mig við það að það er ekki ég. Orkan mín vill fara í annað. En að finna jafnvægi innan matarfíknar hefur í raun hjálpað mér að borða meira grænmeti. Ég gekk í gegnum tíma þar sem ég borðaði ekkert rautt kjöt en ég geri það núna. Það kom tímapunktur þar sem ég þurfti virkilega á því að halda. Pabbi minn á kindur og svo hef fengið hið magnaða íslenska lamb að borða í gegnum tíðina og þau koma frá hjörð föður míns. En matarsóun er líka mikilvægt atriði og hin fallega hringrás jarðgerðar, og ég nefndi það í inngangi umhverfisverkefnisins sem ég stýrði fyrir austan á Íslandi. Eitt af því sem við gerðum var að styðja fólk í moltugerð. Og leikskólinn hóf líka jarðgerð. Og ég átti gamlan frysti þar sem ég var að stunda jarðgerð. Og ég elskaði þá hringrás, bara að sjá þá hringrás og taka þátt í henni. Núna lýsist samband mitt við mat þannig að hann þarf að næra mig og næra mig vel svo ég hafi orku og hann jarðbindur mig líka. Svo þannig er ég staðsett hvað það varðar.

Tanja: Svenja, hver er tilfinningaleg eða persónuleg tenging þín við mat, umfram bara næringargildi hans?

Svenja: Ég tók reyndar BA gráðu í matvælastjórnun. Svo ég lærði mikið um mat þá og ég lifði vegan lífsstíl í um það bil 10 ár eða svo, byrjaði frekar ung. Ég byrjaði nýlega að borða mjólkurvörur og egg aftur. Svo ég held að matur hafi mikið að gera með félagsleg tengsl og tengingu við þann stað sem þú átt rætur að rekja til og við menningu þína og svoleiðis. Ég ólst upp á heimili þar sem það var mikilvægt að borða máltíðir saman og að njóta þess sem fjölskyldutíma og ég ber það svo sannarlega með mér. Ég held að ég meina að þetta sé eins og þú segir núna, hugmyndin um að tengjast heiminum í gegnum mat og að tengjast því sem er í kringum þig talar í raun til mín vegna þess að það er það eina sem við borðum öll og það kemur allt alltaf frá Jörðinni, ekki satt? Og það finnst mér verulega fallegt. En ég held líka að flestar konur hafi sennilega átt í erfiðleikum með mat á einhverjum tímapunkti á lífsleiðinni, þannig að það voru örugglega líka tímabil þar sem ég hef takmarkað mig eða fundist ég þurfa að léttast eða svoleiðis og vegna þess dáist ég rosalega að því þegar fólk hefur af eðlisfari bara mjög góða tilfinningu fyrir því hvað það þarf og hversu mikið og svoleiðis, það er klárlega eitthvað sem ég þarf að vinna meðvitað í. Og ég hef líka stundað garðrækt á Íslandi og haft mjög gaman af því ferli. Og ég hef líka stundað jarðgerð, ekki þar sem ég bý núna, heldur í gömlu íbúðinni okkar og ég var mjög hissa á því hvað það var auðvelt, því einhverra hluta vegna fékk ég þessa hugmynd um að - ég hafði aldrei stundað jarðgerð áður - og af einhverjum ástæðum fékk ég þá hugmynd að þetta væri mjög erfitt og að það yrði erfiðara á Íslandi. Og svo virkaði það bara mjög vel.

Sigurborg: Má ég aðeins skjóta smá inn í hérna? Þegar þú, Svenja, talaðir um sjálfsumönnun, þetta tengist því mjög mikið. Fyrir mér er það andlegt fyrirbæri þegar við forðumst að rífa okkur sjálf niður, heldur finnum jafnvægi í sambandi okkar við mat, en það sem mig langaði að bæta við er að það er fallegt. Og ég lærði það fyrir mörgum árum síðan af öðru fólki. Ég og maðurinn minn blessum oftast máltíðina okkar. Þegar við setjumst niður að máltíð, blessum við hana. Við þökkum jörðinni og þú veist, sólinni og vatninu og hafinu. Þið þekkir þessar gjafir og þær eru dýrmætar. Það er eitthvað mjög dýrmætt við það. Og þegar ég breytti sambandi mínu við mat, að verja tíma í að undirbúa mat, að vera í eldhúsinu, það er eins og hugleiðsla, það er leið til að ná jarðtengingu. Í okkar heimi flýtum við okkur svo mikið og við kaupum eitthvað og hendum því í örbylgjuofninn eða eitthvað og ég tel að það sé á mjög djúpan hátt mjög, mjög, mjög slæmt fyrir okkur.

Svenja: Mér þykir vænt um að þú hafir minnst á blessunina og mér finnst það fallegt. Ég er persónulega ekki trúuð og ég held að margir séu það ekki lengur nú á dögum en mér finnst samt að samfélagslegir og sömuleiðis helgir siðir séu mjög góðir fyrir okkur og við höfum eiginlega misst tengslin við þá með því að hverfa frá trúarbrögðum á mörgum sviðum þannig að mér finnst mjög fallegt að innlima svona siði án þess að þeir þurfi að vera eitthvað tengdir trúarbrögðum.

Tanja: Dásamlegt. Ég kann verulega að meta þitt framlag varðandi það að bara muna hvaðan maturinn okkar kemur og að gefa þér tíma til að gera sér grein fyrir ferlinu á bak við það að útvega mat hvort sem þú ræktar hann sjálf eða færð hann frá bónda og að hafa það samband við undirbúningsferlið og finna fyrir þakklæti svo að maturinn næri þig og annist þig.

2. HLUTI

Tanja: Þakka ykkur fyrir allan auðinn og áreiðanleikann sem við erum að deila í þessu hlaðvarpi. Þetta er nú þegar svo mikill auður sem við erum að uppskera úr þessum samtölum. Við höfum um það bil fimm viðfangsefni til að ræða í viðbót. Ég held að við förum aðeins hraðar í gegn um þetta núna og við eigum um 30 mínútur eftir. Þriðja viðfangsefnið er tíska.

Tíska er tjáning á sjálfsmynd okkar en í seinni tíð hefur hún orðið stór þáttur í sóun og neysluhyggju. Svenja, viltu bæta við nokkrum hugleiðingum um hvernig þú sérð hraðtísku og líka tísku í persónulegu lífi þínu?

Svenja: Já, vissulega. Ég ætla að byrja á því persónulega því mér finnst það aðeins auðveldara. Ég klæðist hraðtísku en ég reyni að kaupa eins mikið og ég get notað, nánast allt. Ég elska skiptisamfélagið hérna á Íslandi. Ég nota það mikið. Og í sambandi við mína kynslóð held ég að hröð tíska sé mikið vandamál í henni. Ég held að það hafi mikið að gera með sambandsleysið sem við töluðum um: að við séum ekki í raun tengd Jörðinni, öðru fólki og hnattvæðingin hefur gert okkur kleift að uppskera ódýrt vinnuafl og framleiða mjög mikið mjög hratt. Og svo er heil hringrás í kringum það. Þegar þú ert í henni, þarftu eiginlega að kaupa meira því það slitnar allt fljótt svo það eru margar hliðar á þessu. Ég held að spurningin um það hvort við getum komist út úr hraðri tísku hafi mikið að gera með það hvort við séum tilbúin til að skoða þetta af alvöru og ígrunda það virkilega og ég held að það þurfi að eiga sér stað meiri hugarfarsbreyting sem þarf að haldast í hendur við það að skipta yfir í sjálfbærari, langvarandi fatnað.

Tanja: Þakka þér fyrir. Ég kann að meta þetta svar. Sigurborg, hvaða hlutverk hafði það að gera við eða endurnýta föt sem þú áttir í æsku þinni eða gætirðu deilt því hver þín elsta flík er og hvernig þú hefur viðhaldið mikilvægi hennar fyrir þér?

Sigurborg: Ég myndi segja að elsta klæðið mitt sé þjóðbúningurinn minn. Gullhúðaða silfrið á þjóðbúningnum var eitthvað sem amma hafði geymt og gefið mömmu á dánarbeði sínu. Á þeim tíma var mamma sjö ára og hún bjó ekki til búninginn en það gerði ég. Svo það væri það sem nær lengst aftur í tímann. En ég hef, líkt og þú, og ég er ekki viss um að það sé dæmigert fyrir mína kynslóð en ég og maðurinn minn förum reglulega á flóamarkaði og mér fannst það fyndna hafa verið, vegna þess að ég hafði grennst eitthvað og ég hugsaði: „Ég á þessi föt, þetta eru fín föt, en þau eru of stór og kannski sel ég þau bara í leigðum sölubás á þessum flóamarkaði.“ Og ég pakka þessum flíkum niður, og ég veit að þær eru ekki eins margar og ég hélt. En ég hélt samt áfram, og ég sá hvað fólk var að selja, og ég hugsaði: „Hvernig stendur á því að þetta fólk eigi öll þessi föt?„ Það er bara, ég get ekki skilið það. Og það er augljóst að stundum virkar netverslun þannig að fólk pantar þrjár mismunandi stærðir vegna þess að það veit ekki hver þeirra muni passa.

Og ég er, ég geri það ekki — ég, ég, ég skil það bara ekki. En svo hugsa ég stundum, eins og, ég held að ég sé í mínum bestu skóm – háhæluðu skónum sem ég á. Ég keypti þá fyrir 12 árum.

En þú talaðir um hugarfarsbreytingar. Ég veit að við erum að fara hraðar yfir allt núna og ég velti því fyrir mér hvað þurfi að gerast. Og einhvern veginn er ég að átta mig á því í samtali okkar núna, meira og meira, að einhvern veginn held ég að það hafi að gera með tengsl okkar við okkur sjálf. Að við færumst frá því að vera svona mikið á neytendabrautinni og það þarf — ég veit það ekki. Það er — það er — ég velti því fyrir mér hvort það hafi með það að gera, hvaðan sjálfsvirðing okkar kemur?

Tanja: Góð spurning til að spyrja í lok þessa efnis — mjög flott.

Svo við förum yfir í næsta viðfangsefni, sem er tækni. Tækni hefur oft verið borin saman við þann ofurhraða sem við funkerum á í dag. Sigurborg, hver er reynsla þín á tækninni? Hræðir þig eitthvað við tækni í dag? Finnst þér tæknin einfalda eða flækja lífið sem er lifað í takt við náttúruna?

Sigurborg: Það er margt sem ég elska við tækni. Og sú staðreynd að við getum verið saman núna— við erum á þremur mismunandi stöðum. Við erum að tengjast og Covid kenndi okkur þetta og möguleikar opnuðust. Ég elska þetta. Ég elska þá staðreynd að það einfaldar mikið í lífinu. En ég óttast um allan tímann sem ég er að eyða í að gera alls konar hluti.

Tanja: Svo við hættum þar sem þú varst að segja, að við séum að harma hvernig tæknin gæti verið að skella á Sigurborgu.

Sigurborg: Aðallega gervigreindin og tíminn sem við eyðum á samfélagsmiðlum. Við erum ekki til staðar fyrir hvort annað vegna þess - og það á líka við um sjálfa mig - ég held að ég óttast hvert það muni leiða okkur og hefur þegar leitt okkur.

Tanja: Takk fyrir það. Og til Svenju, hvernig heldurðu að öpp og græjur styðji við sjálfbæran lífsstíl? Eru einhver öpp sem þér finnst gaman að nota? Og einhverjar athugasemdir við það sem Sigurborg sagði?

Svenja: Ég er nokkuð sammála því sem þú hefur sagt. Mér finnst fegurð tækninnar vera að hún veitir okkur þennan víðfeðma heim þar sem við getum lært nýja hluti og, nei, tengst. En á sama tíma held ég að samfélagsmiðlar skapi þá tilfinningu – eða láti okkur líða eins og við séum minna tengd, jafnvel þó að ég myndi giska á að upphaflega hugmyndin hafi verið að tengja okkur betur. En ég held að við séum komin nokkuð langt frá því. Svo ég er ekki viss um hvort—ég er alls ekki að segja að öll tækni sé slæm, en ég er ekki viss hvort ég gæti sagt að mér detti nein öpp eða græjur í hug sem styðja við sjálfbæran lífsstíl. En ég held að það séu nokkrir hlutir eins og Ecosia, eins og sjálfbærari leitarvél, eða það eru öpp sem geta hjálpað þér að bera kennsl á plöntur eða sveppi og slíkt. Ég held að tæknin geti brúað bilið á milli margs, eins og fornrar þekkingar og visku, sem við höfum kannski ekki miðlað eins vel og við hefðum getað gert.

Tanja: Yndislegt. Og ég held að við virðumst alltaf vera að snúa aftur til sjálfsumönnunarþáttarins í þankagangi okkar, en hver tilgangur þess að við notum tækni sé, og að hafa aðeins meiri meðvitund um það hvers vegna við erum að taka þátt í henni. Ég mun nú fara yfir í- nú erum við alveg, á ofurhraða.

Næsta viðfangsefni er frítími. Svo, einn af kostum tækninnar er að spara tíma, eins og þú nefndir, og að auka tengsl. En það þversagnakennda er, að þrátt fyrir ólýsanlegar framfarir, erum við meira einangruð, ótengd og svipt frítíma en við erum í raun frelsuð. Svo, Svenja, hvernig hljómar þetta fyrir þér? Hvernig stjórnar þú frítíma þínum og hvernig velur fólk á þínum aldri almennt að gera það?

Svenja: Já, þetta viðfangsefni talar til mín. Og það er — ég býst við að það sé eitthvað sem — ég er ekki endilega stolt af því, en mér finnst eins og frítími minn sé mjög uppfullur af neyslu. Mér finnst eins og tæknin hafi örugglega leitt til þess að ég er næstum alltaf að taka inn eitthvað óbeint, hvort sem það er hlaðvarp eða — ég hlusta í rauninni ekki á mikið af hljóðbókum, en ég þekki fullt af fólki úr minni kynslóð sem segist lesa, en í rauninni hlusta þau á hljóðbók, og ég er ekki að segja að það sé rangt að hlusta á hljóðbækur, en ég held að öll tilhugsunin um — við erum alltaf með eitthvað í bakgrunninum. Það er alltaf eitthvað á í bakgrunninum — ég held að það sé dálítið áhyggjuefni. Og ég get í rauninni ekki — ég er klárlega hluti af þessu, og ég þarf að vera mjög meðvituð um að hafa tíma þar sem ég geri bara eitt eða geri jafnvel ekki neitt. Þannig að ég held að þetta sé mikil byrði tækninnar og tilhugsunarinnar um hana í heild sinni - að vera alltaf að taka eitthvað inn.

Tanja: Já, takk fyrir það. Sigurborg, hvaða áhugamálum hefur þú gaman af? Og eru einhver sem veita þér meiri gleði en önnur? Hvað er það sem þér finnst gaman að gera í frítíma þínum?

Sigurborg: Að fara í göngutúra, bara að hreyfa mig, jóga og dans og lestur. Og það var tími þegar ég hafði verið að ofgera mér með vinnu í nokkurn tíma, og ég var meira að segja með vinnuna mína á heimilinu, í skrifstofurýminu mínu og stofan mín var þar sem ég var að kenna jóga - stórt rými. Og ég man að ég horfði yfir stofuna mína og hugsaði: „Ókei, hvar í þessu húsi slaka ég eiginlega á?“ Þar fyrir utan taldi ég það ekki með að sitja bara inni í herbergi og horfa á sjónvarpið. Ég byrjaði að endurmennta mig í því að leggjast í sófann og lesa bók. Mig langar að lesa bók og fletta blaðsíðunum. Svo ég geri það. Og það var bara áhugavert að uppgötva að ég þurfti að endurmennta mig í því.

Ég elska að eyða tíma með fjölskyldunni. Ég á mjög góða stund með föður mínum, sem er 91 árs, og ég fer tvisvar í viku til Stykkishólms þar sem hann býr. Og ég fer með honum í göngutúrana sem hann fer í með hund bróður míns. Og við göngum á hægum hraða; við göngum um skógræktarsvæðið og þetta heldur mér virkilega uppi, ég elska þessar stundir og þykir svo vænt um þær.

Svo ég held að það sé bara mjög mikilvægt að – af því að - um tíma á ævinni myndi ég vinna mjög mikið, da-da-da-da, í raun við mikið vinnuálag í nokkuð langan tíma. Og svo myndi ég fara og slaka á — fara til útlanda eða eitthvað — og slaka bara á. En það þarf að samvefjast hinu. Það er það sem ég lærði af kulnun minni: það þarf að vera hversdagsleg athöfn: að kúpla frá, að slaka á.

Og ég eyði of miklum tíma á samfélagsmiðlum líka. Og ég man að það var - ég held að það hafi verið fyrir nokkrum árum - þegar Facebook slokknaði í klukkutíma og ég fann fyrir létti. Það virkaði alls ekki. Eins og það var rafmagn og allt, en Facebook datt bara niður. Og það var þetta: „Ó, en hvað það er gott að losna við þetta!“ Þannig að ég býst við að ég sé ekki alveg í bílstjórasætinu hvað varðar neyslu mína á samfélagsmiðlum.

Svenja: Það er þar sem þeir vilja að þú sért — ekki í bílstjórasætinu. Ég meina, „þeir,“ en þú veist, þeir græða meira á þér þannig.

Tanja: Frábært. Svo, þetta er enn önnur áminning - það sem ég er - lærdómurinn sem ég er að uppskera af þessum hluta - er meðvitaður samleikur - meðvitund um tíma manns og að byggja hringrásir, vera meðvitaður um hvernig maður stýrir eigin flæði, hæðum og lægðum, og að muna að hafa hvíld inn á milli.

Næsta viðfangsefnið er græn svæði. Það er sagt að 15 mínútur í náttúrunni dragi úr streitu og eykur tilfinningalega vellíðan okkar, og þið hafið bæði talað um suma þætti - einhver tengsl við útiveru og náttúruna. Gætirðu komið inn á, Sigurborg, nokkrar af náttúruupplifunum þínum, kannski í æsku, og hvernig það hefur upplýst þig?

Sigurborg: Í æsku eru sterkustu minningarnar sem ég á um útivist í náttúrunni líka fjölskyldustundir. Svo að gera eitthvað í kringum kindurnar, kindurnar hans föður míns, og líka okkur, fjölskylduna, að fara á veturna, ekki á sleða, heldur upp á fjall innan um risastór vörubílshjól. Við myndum setjast á þau og renna okkur niður á miklum hraða.

Og líka þegar ég var á fimmtugsaldri, eða líklega fertugsaldri, fór ég nokkrum sinnum í vélsleðaferð á Norðausturlandi, og það var nokkurra daga ferð, og við sváfum í þessum fjallakofum. Og ég man eftir þeim fyrsta — ég var stressaður hótelstjóri í of mikilli vinnu á þessum tíma - og vélsleðinn var á 9 km hraða á klukkustund og það tók mig einn eða tvo daga að venjast svona hægagangi. Og þegar ég kom til baka eftir fimm daga — fimm daga ferð — leið mér eins og ég hefði verið á ferðalagi erlendis í tvær vikur eða jafnvel lengur. Það var mjög, mjög, mjög nærandi, og já, eitthvað. Það er hápunktur í lífi mínu að eyða tíma í náttúrunni.

Tanja: Yndislegt. Svenja, hvernig heldurðu að þín kynslóð gæti stuðlað að fleiri grænum svæðum í borginni — ef þetta tengir við þig — eða heldurðu að það sé eitthvað sem þú hefur ekkert vald yfir? Eða viltu kannski deila einhverri náttúruupplifun, hvað langar þig helst til að segja okkur núna?

Svenja: Ég er ekki alveg viss. Ég held að við getum alveg haft áhrif á það. Þetta fær mig til að hugsa um - ég fór til Berlínar fyrir nokkrum árum, og þetta var með skólanum mínum, þar sem ég tók BA gráðu - og við heimsóttum þennan samfélagsgarð. Og það var gamall kirkjugarður sem þeir höfðu breytt í sameiginlegan garðræktarreit, og það var — ég veit ekki alveg hvernig það var fjármagnað — en þetta var alveg rekið með sjálfboðavinnu. Í grófum dráttum var þetta fólk sem bjó í borg og átti ekki neinn garð fyrir garðrækt, en langaði að sinna garðrækt. Svo þau komu bara þangað og ræktuðu hluti saman og unnu að því saman, og svo í lok tímabilsins söfnuðu þau saman uppskerunni og allir gátu tekið eitthvað úr henni með heim. Og það var virkilega fallegt. Og þarna voru þau með smá svið og kaffihús þar sem þau notuðu afraksturinn úr garðinum. Og þetta var bara virkilega yndislegt samfélagsverkefni.

Og ég held að svona hlutir séu örugglega eitthvað sem við getum stuðlað að. En — og á sama tíma — ég held líka að á Íslandi, jafnvel þótt þú búir í Reykjavík — stærstu borginni — þá ertu svo nálægt sjónum, þú ert svo nálægt fjöllum. Þú hefur náttúruna mjög nálægt þér og ég held að það sé líka spurning um að fara þangað og tengjast henni og sjá hana í raun og veru eins og hún er. Vegna þess að mér finnst eins og við keyrum oft bara framhjá þessum stóru fjöllum og við — þú veist — þau eru þarna, en við tökum í raun ekki eftir þeim.

Svo ég held að það sé líka eitthvað — eða jafnvel bara, þú veist, að ganga í gegnum sterkan vind og að finna þannig fyrir náttúrunni á húðinni þinni. Ég held að tenging við náttúruna geti komið fram á marga mismunandi vegu og best væri að eiga mikið af grænum svæðum en ég held að við getum samt tengst náttúrunni án þeirra, eða þó þau séu af skornum skammti.

Tanja: Yndislegt. Takk fyrir áminninguna um græn svæði. Þú minntist á að þú værir í garðyrkju á Íslandi. Hvernig hefur þú verið að gera það? Ég er forvitin, nýttirðu þér samfélagsgarð eða gerirðu það á svölunum þínum?

Svenja: Í gömlu íbúðinni okkar vorum við með — það var eins og sameiginlegur garður eða sameiginlegur bakgarður og það voru nokkur garðbeð og enginn var að nota þau. Svo við fengum að nota þau; við áttum mjög góðan leigusala. Við vorum því búin að vera í smá garðvinnu hérna á svölunum okkar en það heppnaðist ekki eins vel. Bara aðeins of lítið pláss.

Tanja: Yndislegt, takk. Svo næsta viðfangsefni—við eigum tvö eftir og við höfum fimm mínútur, svo við skulum sjá hvernig við getum gert þetta. Næsta viðfangsefni er sambúð með öllum lifandi verum – mannlegum og ómannlegum. Við þurfum að sigrast á skilunum á milli manna og náttúru til að rækta samfellda sambúð við allar lifandi verur, burtséð frá því hversu gagnlegar þær séu fyrir okkur.

Ég ætla að gefa orðið án sérstakra spurninga - þú hugsar um að lifa bara í sátt og samlyndi við aðrar verur. Ég mun velja Svenju fyrst.

Svenja: Mér finnst þetta alveg vera kjarni málsins sem þarf að fjalla um og ég held að þetta sé líka eitt af þeim efnum sem í raun og veru er ekki mikið skoðað í, eins og stjórnmálaumræðu og slíku. Og ég held að það hafi mikið að gera með að vera raunverulega hugrakkur og að leyfa okkur að flytja í annan heim. Vegna þess að ég held að ef við raunverulega tengjumst og lifum í sátt og samlyndi við náttúruna þurfum við að breyta mörgum hlutum svakalega mikið. Og það getur verið skelfilegt og ég held að það sé bara eitthvað sem við höfum tilhneigingu til að forðast eins og er. Svo ég held að það sé mjög mikilvægt að það viðfangsefni fái meiri umfjöllun og verði umræðuefni sem við lítum ekki aðeins á sem ógn, heldur einnig sem tækifæri til að þrífast betur.

Tanja: Einhverjar athugasemdir við það?

Sigurborg: Ég vil bara segja: „Aho, Svenja.“ Ég bara alveg — það tengir mjög sterkt við mig, það sem þú ert að segja. Og það er mikilvægt að við gerum okkur grein fyrir því að allt er eitt.

Tanja: Þakka þér fyrir. Þetta minnir mig líka á bylgju, um, Ecocide hreyfingarinnar, sem er líka að vinna með frumbyggjamenningunni, þar sem þeir eru að færa sig í átt að því að veita mismunandi verum rétt – þú veist, meðvitund, ám eða mismunandi dýrum – sem tengjast staðbundna rýminu.

Og lokaviðfangsefni okkar er heimili. Heimilið er þar sem hjartað er. Heimilið getur þjónað sem tengirými fyrir okkur sjálf og við þá sem eru nálægt okkur. Sigurborg, þú minntist á það áður hvernig þú hafðir heimilið þitt sem vinnupláss og þá komst þú að því að þú þyrftir að búa til pláss fyrir sjálfa þig innan þess, til að hvíla þig. Hvernig sérðu tengingu þína við heimilið og hvernig það nærir þig?

Sigurborg: Það þarf að vera staður þar sem ég kem inn um dyrnar, get slakað á og notið fegurðar. Ég nýt þess sem ég sé og mér líður best á mínu heimili þegar ég hugsa mjög vel um það. Þú veist, ekki of rækilega þrifið, heldur bara þegar það er hreint.

Ég leigði herbergi um tíma með vini mínum og við höfðum áður deilt íbúð með öðru fólki. Og þegar ég keypti síðan mína eigin íbúð og flutti inn, áttaði ég mig á því að það var álag á einhvern hátt - að ég gat náð dýpri slökun á mínum eigin stað. Og svo eru rætur á svæðinu þar sem ég bý á hverri stundu. Og þegar ég var í námi í Bretlandi, kom ég til Íslands til að vinna á Vestfjörðum, og ég áttaði mig á því að standa uppi á fjallaslóða og bara — ég elska þetta land, og ég áttaði mig á því að ég gæti ekki búið annars staðar í langan tíma — þú veist, yfir langan tíma — nema á Íslandi. Það er mitt heimili.

Tanja: Mjög fallegt. Og Svenja, hvernig hljómar þetta fyrir þér þar sem þú ert í umbreytingarferli í lífi þínu? Hvernig tengist heimilið þér?

Svenja: Mér finnst tilfinningar mínar um þetta vera hverfular sem stendur, en það sem þú sagðir um, þú veist, að komast inn í rými og virkilega líða eins og þú getir strax slakað á– ég tengi rosalega við það. Og það held ég að sé eitthvað sem heimili hafi alltaf verið ætlað að vera, sama hvar það er. Og ég held að ég muni bera það inn í framtíðina líka. Ég held líka, almennt, að tilveran á jörðinni sé hluti af því að finnast ég vera heima hjá mér, og bara miðað við núverandi aðstæður mínar, þá er það eitthvað sem orðin þýða fyrir mér núna.

Tanja: Kærar þakkir. Þá lýk ég fundinum núna. Við förum ekki í lokaspurningar. Svo, takk, Svenja og Sigurborg, fyrir innihaldsríkar og glöggar orðræður ykkar. Ég held að við höfum lært mikið af því sem þið höfðuð til að deila og að við getum uppskorið marga lærdóma af þessari upptöku. Ég hef sannarlega notið þess að ræða við ykkur.

Ég býð hlustendum okkar að velta fyrir sér spurningunum:

Hvernig koma þessir hlutir fram í lífi þínu?

Hvernig hefur líf þitt mótast af áhrifavöldunum í kringum þig og kynslóðinni sem þú ert fædd/ur í?

Hvernig getum við opnað faðminn fyrir og viðhaldið öllum sjónarhornum - ekki endilega verið sammála þeim öllum, heldur skapað rými sem inniheldur þetta og hitt á sama tíma?

Við bjóðum þér að heimsækja vefsíðu okkar: totel.ly og smelltu á flipann sem á stendur: „Verkefni“. (e. Projects) Þú getur fundið frekari upplýsingar um Connection Regenerator verkefnið, sem og allar greinar og myndbönd sem við vísuðum í um þessi efni í dag.

Við bjóðum þér líka að læka þetta myndband og að fylgjast með rásinni okkar.

Frá Connection Regenerator verkefnishópnum þökkum við þér fyrir að hlusta.